گاهی یک نماز، روایت یک زندگی می‌شود.

شهید محسن حججی، در واپسین لحظات عمر، با چشمانی پر از آرامش، در برابر دشمن ایستاد. آرامشی که ریشه در بندگی داشت؛ ریشه در نمازی که هیچ‌وقت ترک نکرد.

 او در وصیتش نوشت: اگر برایتان مقدور بود، به مقدار یک ماه نماز برایم قضا کنید که مبادا از روی خطا نمازی از من فوت شده باشد. این یعنی تا آخرین نفس، دل در گرو نماز بود و چشم به راهِ قبولیِ آن.

 ما نیز درهر ظهر، با اقامه نماز، یاد او را گرامی می‌داریم و با خداوند، پیمانِ بندگی‌ای دوباره می‌بندیم.